Vele vragen ons of wij al heel jong met dansen zijn begonnen. Ik geef dan altijd twee antwoorden: ja, we zijn heel vroeg met dansen in aanraking gekomen omdat dansen een belangrijk onderdeel is van de Zuid-Amerikaanse cultuur. En nee, met stijldansen zijn we pas op 28 jarige leeftijd begonnen. Ik had als tiener les gehad tot halverwege zilverniveau en ben er toen mee gestopt. Ik vond het destijds niet zo’n leuke vorm van dansen. Al die techniekjes waar je aan moest denken.

Toen Ingrid en ik 28 jaar waren, werden we met stijldansen geconfronteerd op de gebruikelijke bedrijfsfeesten, bruiloften en partijen. Ik kon nog net een rondje quicksteppen maar meer ook niet. Ingrid had nog nooit dansles gehad. We besloten ons op te geven voor een cursus stijldansen op een school bij ons in de buurt. Het bleek een erg leuke school te zijn en we maakten kennis met mensen die nog steeds goede vrienden en kennissen van ons zijn. Na twee jaar te hebben gelest, vond onze leraar
dat we maar eens een wedstrijdje moesten dansen. We waren inmiddels 30 en hadden eigenlijk nog nooit een wedstrijd meegemaakt. Wat waren we nerveus. Al die paren en wat een dansgeweld.

De eerste wedstrijd werd dan ook helemaal niets.We stonden stijf van de zenuwen en alle indrukken die we op deden. Na Slagharen dansten we uiteraard meer wedstrijden en dat ging erg goed. In een jaar tijd promoveerden we bij deNADB van debutanten 4 naar debutanten 2. Privé-lessen kregen we toen nog niet. We bleven ca. 1 jaar in de debutanten 2 klasse
hangen, omdat die klasse destijds erg klein was en je weinig promotiepunten kreeg.

Naast het dansen van wedstrijden gaven we veel demonstraties op bedrijfsfeesten, bejaardenfeesten, sportevenementen etc.etc. Absolute hoogtepunten in die periode waren een Merengue demonstratie voor een 3000 koppig publiek op de Nationale Dansdag te Amsterdam en op de uitreiking van de gouden schoen, die dat jaar werd uitgereikt aan Louis van Amstel en July
Freier. Tevens mochten we in die periode als figurant meedansen in de musical van My Fair Lady van Jos Brink in het Luxor Theater in Rotterdam. Dat waren erg leuke dingen om te doen. We dansten niet heel veel wedstrijden, omdat we geen hoge ambities hadden. We waren de dertig al gepasseerd en toen waren het Middle Age Circuit en het Senioren Circuit heel klein.

We dansten in die periode in de debutanten klasse met Arjan Mooiweer en Monique Broekmeulen, Jessica Lie, Vivian en Roemjana de Haan en vele anderen die de danssport nog steeds intensief beoefenen. Op ons 32ste promoveerde we in de dicipline Standaard dansen naar de amateurs bij de NADB en in deze bond gold toen de regel, dat je dan ook automatisch promoveerde naar de amateurs Latin American. Deze promotie kwam geheel onverwacht, maar op de Nederlandse Kampioenschappen Standaard dansen werden we dat jaar 5de van de ruim 100 paren in onze klassen en kregen we ongelofelijk veel promotiepunten.

Hoewel iedereen destijds vond dat we beter waren in de Standaard dansen en de resultaten van de wedstrijden dat ook bewezen, volgden we toch ons hart en kozen we voor de Latin-American dansen. We stopten met de wedstrijden omdat onze kleine meid Devon zich had aangekondigd. De 2 jaar daarop bleven we wel op onregelmatige basis doorlessen en trainen maar dansten geen wedstrijden meer. Via, via kwamen we in aanraking met de Andos en deden in 1998 voor het eerst mee op de Oudjaarscup. Tot onze verrassing eindigden we als 4de in de Meisterklasse Sport. Dat stimuleerde uiteraard en we deden wat regelmatiger mee. Onze trainer, Dario Garguillio, stopte op een gegeven moment met het geven van lessen in verband met zijn
terugkeer naar Australië. Wij waren dus een jaar trainerloos.

Op een van de wedstrijden ontmoette we Jan Postulart en besloten bij hem te gaan trainen en lessen. Het was leuk en we genoten van het dansen en de wedstrijden bij de Andos. Ondanks het feit dat wij de 35 reeds waren gepasseerd, dansten we op advies van Jan weer bij de junioren. We haalden leuke resultaten die jaren, maar dat was voor ons niet het meest belangrijk. Van groot belang was dat we steeds plezier bleven houden in ons dansen en de wedstrijden. Op een gegeven moment wilden we echt niet meer bij de junioren dansen. Het leeftijdsverschil werd wel heel groot. Zo waren er regelmatig wedstrijden waarin we tegen vijftien en zestienjarige en soms nog wel jonger dansten en hoewel we goed konden meekomen, voelden we ons niet meer thuis in deze klasse. Een concurrerend Latin circuit was er niet.

In overleg met Jan stopten we met wedstrijden bij de Andos en gingen een gok wagen in het senioren Latin circuit bij de NADB. Onze eerste wedstrijd werd de EU Open in de Maaspoort te Den Bosch. We werden 7de van de circa 26 paren. Als gevolg van dit resultaat mochten we Nederland vertegenwoordigen op de WK te Luik. Wat een ervaring was dat! Niet alleen het evenement op zich, maar ook de ontmoeting met de mededansers. Nu hadden we de smaak echt te pakken. Hier voelden we ons in thuis. We deden mee aan zoveel mogelijk senioren Latin wedstrijden van de NADB. Het waren er niet veel, maar we zaten wel vrijwel elke keer in de finale. We werden bij de NADB dan ook officieel het eerste senioren Latin paar van Nederland. We mochten Nederland weer vertegenwoordigen op het WK, deze keer in Barcelona. Een waanzinnig goed georganiseerde wedstrijd. Het internationaal niveau in deze leeftijdklasse is ongelofelijk hoog. Senioren paren uit landen als Italië, Rusland, Spanje en Finland zouden op internationaal niveau zo met de junioren mee kunnen dansen. We besloten te stoppen met wedstrijddansen. Het trainen, lesgeven, wedstrijden in combinatie met een heel drukke baan werd een te grote opgave. Echter Jan Postulart benaderde ons met de vraag of we wilden meewerken aan het opstarten van een Prof circuit Latin American bij de Andos.

We besloten mee te doen. Erg leuk, en we deden weer nieuwe kennissen en vrienden op. Erg jammer dat het nog zo’n klein circuit is. We hopen dan ook van harte dat deze snel zal aangroeien. Op dit moment zijn wij helemaal gestopt met wedstrijddansen. Wij geven nu twee maal in de week les in Wormer met onze dansschool Deminky’s. Veel mensen vragen ons af waarom de school Deminky's heet. Deminky’s is een samenstelling van de namen Michael, Ingrid en Devon. DE is van Devon. De M is van Michael en INKY is de koosnaam van Ingrid. We willen aan alle wedstrijddansers tot slot nog meegeven: geniet van het dansen en de muziek, en laat je niet beïnvloeden door de wedstrijdresultaten.

Michael en Ingrid Abdoelhafiezkhan